"Ο μανάβης"...οι πρώτες εικόνες του ντοκυμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου

Από το

http://www.dovroi.gr/index.php?categoryid=18&p2_articleid=529


Ο ΜΑΝΑΒΗΣ from Dimitris Koutsiabasakos on Vimeo.

Γράμμα από το Μέτωπο νεαρού Δεκανέα του 5ου Συντάγματος Βαγγέλη Τσιάντα, λίγο προτού αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ύψωμα 731

Νιόπαντρος ένα χρόνο, στη Μεσοχώρα, το καλοκαίρι του 1940, ο Βαγγέλης Τσιάντας, παλικάρι κοντά στα 30, με τη σύζυγό του Ευτυχία και τη νεογέννητη κόρη του, Σπυριδούλα, κάνει τα πιο όμορφα όνειρα για τη ζωή.

Ξέρει καλά την τέχνη του επιπλοποιού, στήνει το εργαστήριό του, έχει αγοράσει τα εργαλεία του και δουλεύει το ξύλο, με τέχνη και μεράκι. Τα χέρια του "γράφουν". Ό,τι πιάνουν γίνεται κόσμημα, στολίδι. Δεν προλαβαίνει τις παραγγελίες.

Όμως, τα "σύννεφα" βαραίνουν, η πατρίδα υποψιάζεται τον κίνδυνο και καλεί τα παιδιά της να πράξουν το χρέος. Το ίδιο κάνει και ο Βαγγέλης. Αφήνει πίσω τη μικρομάνα σύζυγο Ευτυχία, τη δυο μηνών κόρη του Σπυριδούλα, τους γονείς και τις αδελφές, τους φίλους και συγχωριανούς, το εργαστήρι και τις παραγγελίες, τα όνειρα και τις χαρές.

Πάνω απ' όλα το χρέος για την πατρίδα, την πίστη, την ελευθερία, την τιμή, την οικογένεια.

Ακολουθεί την πορεία, μετέχει στους αγώνες του ένδοξου 5ου Συντάγματος ως Δεκανέας του 5ου Λόχου, από τα Τρίκαλα μέχρι τον τελικό, το μοιραίο σκοπό, το ύψωμα 731.

Κατάρα, Μέτσοβο, Βρυσοχώρι, Πάδες, Αώος, Παλαιοχώρι, Κόνιτσα, Δέλβινο, Νοβοσέλινο, Κλεισούρα, 717, 731. Κάθε τόπος κι ένας Γολγοθάς. Αγώνας, θυσίες, νίκες.

Ο Βαγγέλης Τσιάντας, όπως αναφέρει σε σχετική μελέτη του ο τέως σχολικός σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Γιώργος Παπαβασιλείου, μάχεται με εθνικό πείσμα, όπως όλοι οι άνδρες του 5ου Συντάγματος, αλλά παράλληλα έχει το νου του, την καρδιά του πίσω στους δικούς του, στους γονείς του, Κωνσταντίνο και Ειρήνη, στη σύζυγό του και την κορούλα, στις αδελφές του, Λάμπρω και Παναγιώτα.

Σε κάθε ευκαιρία και ανάπαυλα πιάνει το χαρτί και το μολύβι και γράφει σε όλους. Ρωτά κι ενδιαφέρεται για όλους κι όλα. Τους καθησυχάζει, όπως θα έκανε κάθε γενναίος.

Στις 12 Φεβρουαρίου του '41 γράφει στον πατέρα του:

"Σεβαστέ μου πατέρα

…ότι δεν σας γράφω για κάλτσες, φανέλες… για λεφτά, αφού έχω αρκετά, να μην στεναχωριέστε καθόλου".

Τα ίδια επαναλαμβάνει στις 24 Φεβρουαρίου προς τον πατέρα του, στις 26 προς την αδελφή του, Λάμπρω. Την 1η και 5η Μαρτίου και πάλι προς τον πατέρα του.

Το τελευταίο γράμμα του, προτού αφήσει την τελευταία του πνοή στο Ύψωμα 731 το γράφει στην κόρη του και τη σύζυγό του, η οποία το φύλαξε ως κειμήλιο ανεκτίμητο, μαζί με ακόμη πέντε, μέχρι τα στερνά της.

Σαν να προαισθάνεται τη θυσία του, δύο ημέρες αργότερα και να θέλει να κλείσει τον κύκλο της γραφής και της ζωής, γράφει:

"Αλβανία τη 7 Μαρτίου 1941

Σύζυγέ μου Ευτυχία,

Καλημέρα

Μάθε από υγείαν είμαι καλά, το αυτό ποθώ και δια λόγου σας να είσθε πάντα καλά, να χαίρομαι.

Λοιπόν Ευτυχία, προ ημερών σας έστειλα και άλλην επιστολή και απάντησην δεν έλαβα. Δεν ξέρω γιατί δε μου γράφετε;

Λοιπόν, μόλις θα λάβεις το γράμμα μου να μου γράψεις πως περνάτε εσείς αυτού, πρώτον από τροφήματα και δεύτερον από λεφτά αν έχετε και τρίτον εάν η αποθήκη έχει Αραβόσιτον, πώς έχεις τη Σπυριδούλα, αν μεγαλώνει και να προσέχεις καλά τη Σπυριδούλα.

Τι άλλο να σου γράψω δεν γνωρίζω, δώσε τα δέοντα σε όλους τους δικούς σου, Θύμιο, Ελένη, σε όλους τους συγγενής.

Ουδέν έχω να σου γράψω. Φιλώ τη Σπυριδούλα στα μάτια.

Ο σύζυγος Ευάγγελος Τσιάντας".

Μάταια περίμεναν νέο γράμμα όλοι, νέα είδηση δεν έφτανε από τον γενναίο δεκανέα του 5ου Συντάγματος, που έπεσε για την πατρίδα την 9η Μαρτίου του '41, ημέρα της Εαρινής Επίθεσης των Ιταλών.

Την ίδια ημέρα έπεσε στο Χάνι και ο συγχωριανός του, στρατιώτης Κωνσταντίνος Μπρέλλας και την επόμενη ο στρατιώτης Απόστολος Εξηντάρας, στο ύψωμα Σεντέλι.

Από τα γράμματα άλλων συγχωριανών του από το Μέτωπο- επισημαίνει ο κ. Παπαβασιλείου- μαθεύτηκε το δυσάρεστο μαντάτο.

"Μαντηλοδέθηκε η κυρα Κατερίνη, η μάνα της Ευτυχίας, σαν έμαθε το κακό. Έδεσε την καρδιά της κόμπο και κράτησε το δάκρυ για το ανάμερο και το σκοτάδι", αναφέρει στη μελέτη του ο κ. Παπαβασιλείου.

"Πονόδοντος είναι, μάτια μου, και μαντηλοδέθηκα μπουρμπούλι, κάποτε θα περάσει, ήταν η απάντηση στην Ευτυχία, που πρόσεξε την αλλαγή της.

Γιορτή του Ευαγγελισμού του '41 στη Μεσοχώρα, δεκαέξι ημέρες μετά τη θυσία του άνδρα της, η Ευτυχία μαθαίνει το δυσάρεστο νέο. Μαυροφορέθηκε, "πέτρωσε" την καρδιά της κι ορθοπόδησε, με μοναδικό σκοπό να εκπληρώσει την τελευταία παράκληση κι επιθυμία του συζύγου της: "… και να προσέχεις καλά τη Σπυριδούλα…".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=11962

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΦΛΟΠ .... στις ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΩΚΡΆΤΗ

ΤΑ ΒΟΥΝΑ ... στις ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΧΩΡΑ .......ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΣΕΠΕΣ ....ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Έφυγε πολύ πρόωρα από κοντά μας, ο Βασίλης Ντούλας, ο δάσκαλος, ο γείτονας, ο ευγενής άνθρωπος.

Συμμετέχω στην θλίψη των δικών του με τα παρακάτω videos για να τον θυμόμαστε.
Καλό ταξίδι Βασίλη.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΤΟΥΛΑΣ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ from varelogiannis dimitris on Vimeo.

O ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΤΟΥΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ from varelogiannis dimitris on Vimeo.

Και η φωνή του μας συντρόφευε στο Πιπέρι.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

Το 480 π.Χ. ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης, αποφάσισε να επεκτείνει την κυριαρχία του και συνεπώς να αυξήσει τα έσοδά του, στην ελληνική περιοχή. Έστειλε μάλιστα απεσταλμένους στις ελληνικές πόλεις (εκτός από την Αθήνα και τη Σπάρτη) ζητώντας να παραχωρήσουν οικειοθελώς (προσφέροντας συμβολικά γην και ύδωρ) τις πόλεις τους στον ισχυρό βασιλιά υποσχόμενος κέρδη. Αρκετοί μήδισαν όπως οι Αλευάδες της Λάρισας, οι Θηβαίοι ενώ και το μαντείο των Δελφών κρυφο-μήδισε.
Όσες αρνήθηκαν, ανάμεσά τους και οι μικρές πόλεις των Πλαταιών και των Θεσπιών, θα απαλλοτριώνονταν αναγκαστικά δια της βίας(=πόλεμος).
Οι εξελίξεις είναι γνωστές. Η ιστορία ύμνησε την αντίσταση ελληνικών πόλεων στη βία και τη βαρβαρότητα του Πέρση βασιλιά και η έννοια του μηδισμού έγινε ταυτόσημη αυτής της προδοσίας.

απο http://www.mesochoranet.gr/

ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ : ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ Γκάνια Δημήτριου του Πέτρου

ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΔΑΣΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗΣ ΟΡΕΙΝΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ
ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ :
ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ

Γκάνιας Δημήτριος του Πέτρου


Η Μεσοχώρα θα επιβιώσει και θα προκόψει παρά τον πρόσκαιρο κίνδυνο που περνάει και για έναν επιπρόσθετο λόγο. Γιατί τα νέα παιδιά της, αυτά που σπουδάζουν σε όλα τα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του Κόσμου και το καλοκαίρι αλλά και με κάθε άλλη ευκαιρία είναι στο Χωριό και το απολαμβάνουν μαζί με τους γονείς τους συγγενείς και τους φίλους τους. Που παίζουν στην πλατεία, κολυμπούν στα Καζάνια, γλεντούν στις ταβέρνες και τα μπαρ του Χωριού. Αυτά τα νέα παιδιά αγαπούν το χωριό και τον τόπο που μεγάλωσαν. Τιμούν τον μόχθο των παππούδων και των γιαγιάδων τους. Αυτά τα παιδιά αποτρέπουν τους γονείς να “πουλήσουν” την Μεσοχώρα. Δείχνουν το δρόμο της ελπίδας και της προκοπής, προσπερνώντας τον μίζερο κόσμο των “μεγάλων”.
Ένα άξιο παιδί της Μεσοχώρας είναι και ο Δημήτρης ο Γκάνιας, γιος της Τασίας και του Πέτρου που τελειώνει οσονούπω τις σπουδές του. Ο Δημήτρης πιστοποιεί την αγάπη για το Χωριό του με τον καλύτερο τρόπο. Διάλεξε θέμα της πτυχιακής του αυτό που βλέπετε και συμβάλει έτσι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον αγώνα που κάνουμε για να αποτρέψουμε τον αφανισμό της Μεσοχώρας. Από σήμερα έχουμε ακόμα ένα επιστημονικό εργαλείο αναφοράς για να αντλούμε επιχειρήματα κατά των έργων που αφανίζουν την Μεσοχώρα. Το παράδειγμά σου να το ακολουθήσουν και άλλοι νέοι και νέες της Μεσοχώρας.
Σ' Ευχαριστούμε Αγαπητέ Δημήτρη και σου ευχόμαστε Καλή Σταδιοδρομία
Γιώργος Χονδρός

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF

¨Εφυγε ο φίλος μου ο Ηλίας θα τον θυμάμαι πάντα

Έφυγε από κοντά μας ο Ηλίας σήμερα, αγαπητός μου παιδικός φίλος, ο χιουμορίστας, η παιδική ψυχή, ο καλός άνθρωπος.
Γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά, κάναμε παρέα τα καλοκαίρια όταν ανέβαινα στο χωριό.
Πάντα με το γέλιο ο Ηλίας.
Έτσι θέλω να τον θυμάμαι να γελάει να κάνει καλαμπούρια και φάρσες.
Πέρασε πολλά, έκανε πολλές δουλιές, δούλεψε στην Αθήνα σε κρεοπωλείο, πουλούσε στραγάλια με καρότσι στους δρόμους, πήγε σε σχολή και δούλευε σαν ηλεκτρολόγος, μέχρι και ένα μικρό κυλικείο έκανε στα Τρίκαλα.
Πάντα όμως το καλοκαίρι ερχόταν στην Μεσοχώρα να βρεί τους φίλους και να διασκεδάσει, με κέντρο τότε το καφενείο του Παναγιώτη Παπαχαράλαμπου, ο οποίος του είχε μεγάλη αδυναμία του έβγαλε δε και το παρατσούκλι "φλώκος", μάλιστα ένα διάστημα έτσι τον φωνάζαμε όλοι.
Ήταν μεγάλος πλακατζής και φαρσέρ ο Ηλίας.
Θα σας διηγηθώ μια φάρσα, που οργάνωσε.
Εκείνο το καλοκαίρι σχεδόν κάθε βράδυ στις 11 κοβόταν το ρεύμα από την ΔΕΗ, απόλυτο σκοτάδι έπεφτε στο χωριό.
Ο Ηλίας με τους αδελφούς Παπαθύμιου τον Δημήτρη και τον Παναγιώτη αποφάσισαν να κάνουν φάρσα στον Βαγγέλη Γεροβασίλη τον θείο του Ηλία.
Ο Βαγγέλης φοβόταν το σκοτάδι και ειδικά το σημείο μπροστα στην γυφτόβρυση που τα δένδρα σχημάτιζαν ένα είδος στοάς, ούτε το φως του φεγγαριού δεν άφηναν να περάσει.
Χώρια που εκεί λέγαν ότι έβγαινε το φάντασμα του "γάτου του Κόκκια" που νιαούριζε όλο το βράδυ.
Ο Ηλίας πήρε από νωρίς ένα άσπρο σεντόνι από το σπίτι, πήρε και την αλυσίδα που έδεναν τον σκύλο και τα έκρυψε πίσω από την γυφτόβρυση.
Ήλθε στο καφενείο του Παναγιώτη μας είπε το σχέδιο και περιμέναμε το βράδυ την διακοπή ρεύματος.
Στίς 11 ακριβώς κόπηκε το ρεύμα, ο Ηλίας έφυγε τρέχοντας για την γυφτόβρυση.
Κάποιος δήθεν τυχαία πρότεινε να πάμε στο μαγαζί του Γιαγκούλα.
Αρχίσαμε να προχωράμε όλοι μαζί προς τα κει, αφήνωντας τον Βαγγέλη να περάσει μπροστά. Λίγο πριν φτάσουμε στην γυφτόβρυση, κάνουμε μία και κρυβόμαστε όλοι πίσω από τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα τότε εκεί.
Άκουσε θόρυβο ο Βαγγέλης γύρισε να δει τι γίνεται και φώναξε "που είσαστε βρε"?.
Μέχρι να το πεί πετάγετε από το σκοτάδι ο Ηλίας φορώντας στο κεφάλι του το άσπρο σεντόνι, στα χέρια του κρατούσε την αλυσίδα του σκύλου κουνώντας την για να κάνει θόρυβο και έκανε 'νιάου", "νιάου".
Έμεινε ο Βαγγέλης να κοιτάει για λίγο, τα έχασε, κάνει απότομη στροφή και άρχισε να τρέχει προς το δρομάκι δίπλα στην αποθήκη του "αλατά', φωνάζοντας "λε λε μάνα μου".
Τρέχει ο Βαγγέλης προς τα "κουναβάκια", το σπίτι του (που μόλις τότε το είχε φτιάξει), πίσω του έτρεχε ο Ηλίας φωνάζοντας "νιάου νιάου".
Εμείς χτυπιόμασταν από τα γέλια και ακολουθούσαμε.
Έξω από τα "κουναβάκια" είχαν κρεμάσει στα δένδρα, από νωρίτερα καρπούζια που είχαν καθαρίσει το εσωτερικό τους, έκαναν τρύπες να μοιάζουν με μάτια και στόμα και τοποθέτησαν μέσα κεριά.
Όταν φτάσαμε άναψαν τα κεριά μέσα στα καρπούζια.
Τα σήκωσαν με σχοινιά σιγά σιγά. Στο σκοτάδι φαίνονταν σαν φαντάσματα.
Ο Ηλίας έκανε "νιάου" τα καρπούζια ανεβοκατέβαιναν και ο Βαγγέλης φώναζα "λε λε μάνα μου" τρομερή κατάσταση, τρομερό γέλιο.
Αυτά θέλω να θυμάμαι από τον αγαπημένο μου φίλο Ηλία, τίποτα άλλο.
Γειά σου φίλε καλό ταξίδι
Δημήτρης Βαρελογιάννης.

Ο Βασίλης Ντούλας μιλά για το πιπέρι στην Μεσοχώρα

ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕΡΟΣ 4 ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕΡΟΣ 3 Η ΠΕΘΕΡΑ

ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕΡΟΣ 2 ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

ΜΙΝΙ ΣΕΙΡΑ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕΡΟΣ 1 ΤΑ ΚΑΖΑΝΙΑ ΤΟΥ ΝΤΑΒΑΝΟΥ